als ik vragen mag..

Vruchten van gastvrijheid

2010-12-28T00:45:00.000-08:00

Een greep uit onze belevenissen van de afgelopen dagen:

Gisteravond zaten we met zeventien mensen in een snackbar op de Dordtselaan. We bestelden verschillende soorten ‘Hollandse specialiteiten’ zoals kroket, frikadel en kapsalon die dankbaar naar binnen werden gewerkt. Voordat we begonnen met eten zongen we met zeventien man sterk een Taizé klassieker terwijl iedereen vreemd opkeken. Ik raakte hierdoor in gesprek met een Afghaanse medewerker over God, Islam en Christendom.

Sinds afgelopen zaterdagavond eindigen we onze dag met de tien a vijftien mensen die dan nog wakker zijn in mijn keuken (10 m2). We zingen een lied, zijn stil en bidden. Mooi als ik me bedenk dat we uit vijf verschillende landen komen en uit minstens zoveel verschillende kerken.

Zondagavond word ik gebeld door een meisje dat Engels spreekt met de vraag of wij misschien de volgende ochtend een ontbijt kunnen regelen voor vijftien polen die in een kerk overnachten. Ze geeft me een buitenlands nummer, ik bel het, maak een afspraak en de volgende dag om 08:15 zitten er vijftien mensen extra aan tafel. Een kleine moeite waar we veel Poolse dankbaarheid voor terug krijgen.

Vandaag begint de invasie van de 30.000 jongeren. Bidden jullie mee voor een veilige aankomst en voor de geestelijke groei voor al deze broers en zussen in Jezus?

Het avontuur van gastvrijheid

2010-12-19T12:49:00.000-08:00

Afgelopen woensdagmiddag werd ik gebeld door een zekere zuster Beb: ´Timo, zou jij misschien deze donderdag al iemand kunnen ontvangen? Hij heet Mario en komt vanuit Taizé om mee te helpen bij de voorbereiding.´ ´Uuh, ja, is goed!´ Die volgende avond stond hij op de stoep om 20:00 na een reis van elf uur. Mario (zie foto) is een Duitse jongen van 19 die een jaar lang in het Franse klooster Taizé verblijft. Hij is uit zijn drukke leventje gestapt om de tijd te nemen voor zichzelf en zijn zoektocht naar God. Een rationele en pragmatische jongen – typisch voor onze oosterburen – die in Taize rust en eenvoud heeft leren toepassen in zijn leven met God. Mario is de eerste van de 17 jongeren die vanaf zaterdag de 25^e ons hele huis zullen bezetten. De Europese jongerenontmoeting 2010 is in aantocht! 30.000 jongeren komen uit heel de wereld tussen 28 december en 1 januari bij elkaar in Rotterdam.

De reacties op dit gebeuren zijn verschillend. Veel mensen zijn enthousiast over de levenswijze van de 120 monniken uit het kleine dorpje Taizé. Vreemd dat zo´n kleine gemeenschap duizenden jongeren per jaar aantrekt: wat moeten de jongeren van tegenwoordig met stilte, eenvoud en gebed? Volgens mij heeft dit alles te maken met wat velen van ons missen: stilte, eenvoud en gebed. Daarbij is gastvrijheid ook een belangrijk element in Taizé wat maakt dat jongeren zich welkom voelen. Stilte, eenvoud, gebed en gastvrijheid: vier, in deze tijd, revolutionaire levensthema´s waarvan Taizé ons een voorbeeld geeft.

Een andere reactie hoorde ik vanochtend van iemand na de kerkdienst: ´De boodschap van Taizé is onduidelijk en laat te veel ruimte over aan verkeerde interpretatie van God.´ Wie alles en iedereen ontvangt en geen voorwaarden of regels stelt, heeft inderdaad het risico verkeerd te worden begrepen. En dan de stilte: wat als het belangrijkste gedeelte van een kerkdienst de stilte is? In de stilte kun je bijvoorbeeld ook denken aan een paarse olifant.

Kortom, jullie zijn allemaal van harte welkom om tussen de 28^e en 1^e in Rotterdam te komen kijken en deel te nemen aan de diensten in de AHOY, ´s middags en ´s avonds. Mijn huis staat open! Hoe meer mensen, hoe groter het avontuur van de gastvrijheid – en des te groter de rotzooi.

PS. Check www.taize.fr/nl voor meer informatie en het volledige programma.

Fil 2:15 Intimiteit en Duisternis

2010-10-09T05:12:00.000-07:00

Vorige week zondag is er in Rotterdam een ‘Stop The Voilence’ mars georganiseerd door de Antilliaanse gemeenschap. In een maand tijd zijn er meerdere schietpartijen geweest waarbij Antillianen betrokken waren. Een aantal daarvan op Rotterdam Zuid, niet ver van waar ik woon. Er moest een ander signaal komen vanuit de Antilliaanse gemeenschap om Nederland te laten zien waar de andere 97 procent van de gemeenschap voor staat.

Mij werd gevraagd om de ruimte van de Mall beschikbaar te stellen en stoelen en tafels uit te lenen. Zo was ik afgelopen zondagochtend bezig met sjouwen samen met twee Antilliaanse vrouwen. Terwijl ik twee tafels aan het verslepen was en één van de vrouwen toe stond te kijken omdat ze last van haar rug had hoorde ik haar klacht aan: ‘Eigenlijk zouden wij hier niet moeten zijn, maar de mannen. Maar zij staan niets te doen en wij moeten alles organiseren!’ Haar klacht onthulde voor even een gedeelte van het rollenpatroon wat ik veel terug zie binnen de Antilliaanse gemeenschap: vrouwen voeden de kinderen op, hebben een baan en mannen zijn de grote afwezige. Zal ik er wat van zeggen, dacht ik, maar ik sjouwde verder en nam me voor te zeggen dat ik respect had voor hun harde werken.

Hoewel de weersvoorspelling die dag niet veel belovend was, werd het een prachtige nazomerse dag. Een strakblauwe lucht en een warme zon lokte toch zo’n 500 Antillianen naar buiten om hun steun te betuigen. Volgens mij Gods knipoog naar dit van oorsprong Caribische volk. Witte T-shirts, balonnen, een brassband, de burgermeester en andere prominenten en veel Antillianen. Woorden over verandering, opvoeding, integratie en geweldloosheid klonken over het plein vlakbij Zuidplein: ‘Juist in deze tijd waarin de kloven groter lijkt te worden, is het belangrijk om te zeggen waar wij staan!’

Ik geloof dat God een speciale plek in Zijn hart heeft voor dit volk dat worstelt met zichzelf. Volgens mij kijkt Hij naar hen uit als naar een lang verloren zoon of dochter. Juist dat verdwaalde en angstige kind wakkert in Hem het verlangen aan om het weer Thuis te ontvangen. En juist nu in de tijd waarin de kloven groter worden, waar staan wij als kerk? Laten wij juist de duisternis ingaan, kloven inspringen, de kwetsbaren opzoeken en als kinderen van het licht schitteren ten midden van een donkere tijd en generatie. Alleen dan blijven ook wij dicht bij Gods vaderhart.

Wit zand en blauw water

2010-06-04T08:11:00.000-07:00

Na 11 dagen in de miljoenenstad Manila zijn we naar het noorden vertrokken per bus. Daar hebben we een rondreis gemaakt van de honderd eilanden in Alaminos (3 dagen) naar de grotten en watervallen in Sagada (2 dagen) en weer terug naar Manila via Benaue waar de wereldbekende rijstterassen zijn gelegen. Prachtige natuur. En daar tussendoor nog veel meer avontuur: drie uur reizen bovenop een Jipnee, aankomen in een onbekende stad en biddend mensen ontmoeten die ons verder helpen, zwemmen en klimmen in diepste punt van de grotten. Hoe moet ik het allemaal samen vatten?

Vanuit Manila zijn we direct naar Palawan gevlogen, een langwerpig eiland in het westen van de Filipijnen. Verschillende bronnen hebben ons gewezen op de schoonheid van de natuur daar en ook de paradijselijke stranden. We werden die maandagavond opgehaald door een YwaM-contact (Youth with a Mission) via een vriendin van ons. Die bracht ons naar hun basis aan de rand van de stad in de jungle. Die avond, na het eten, hebben we genoten van zeven kinderen die in de huiskamer samen speelden met een enkel waveboard. De gezinnen en alleengaanden die hier woonden in kleine huisjes rondom de basis reiken uit naar de 'tribes' in de bergen. Ze bezoeken de stammen regelmatig om hen te onderwijzen, begeleiden en het christelijk geloof uit te leggen. Moedig hoe deze mensen hun leven geven, want ze leven hierdoor zelf ook in armoede. Dinsdag zijn we naar Sabang (2 dagen) vertrokken en vervolgens in een dagreis naar El Nido gereisd - het oord van de witte stranden, blauwe zee en snorkelplekken.

Ik raak steeds onder de indruk van alle schoonheid die God in de schepping heeft gelegd. Door mijn ontmoetingen met de mensen hier, het beleven van de avonturen en het samen reizen met David daagt God me ook hier uit om mijzelf volledig aan Hem toe te vertrouwen. Ik verlang ernaar me zo steeds weer uitstrekken naar het plan wat God heeft met mijn leven en wat verbazend veel verder reikt in dan waar ik mijzelf vaak toe beperk.

PS. Bedankt voor jullie gebeden - alles is voorspoedig en veilig gegaan tot nu toe! Zaterdag 11 juni land ik weer in NL.

Foto-impressie

2010-05-19T21:29:00.001-07:00

Hier een korte foto-impressie van de afgelopen vijf dagen in Santa Cruz bij Pastor Charlie.

Dit is de kamer waar we hebben geslapen van zaterdag t/m woensdag. Slapen met een El nino (hittegolf) en een 'jet lag' is nog wel een uitdaging gebleken aangezien ik vannacht weer vanaf vier uur half wakker lag.

Dinsdagavond hebben we tijd van 'fellowship' gehouden met de tieners en jongeren van de kerk. We hebben heerlijk gegeten, iedereen heeft wat gedeeld van zijn/haar geloof, dankbaarheid of iets dergelijks. One God, one faith, one family.

In de Filipijnen zijn twee vervoersmiddelen populair: een Jipnea (grote bus) en een tricicle (driewieler met moter). Hier zitten we met z'n tweeen in een tricicle. Voor 7 pesso's, ongeveer 15 cent, word je binnen 3km naar je bestemming gebracht.

Manila is heel kleurrijk. Volgens mij komt het door de creativiteit, openheid en de wat minder strakke regelgeving als het gaat om gebouwen en vervoersmiddelen.

Op dit moment zijn we op ons nieuwe adres aangekomen: bij Ati Kit, een 37-jarige Filipina, die samenwerkt met Jeugd met een Opdracht. Op veel verschillende manieren dient ze de gemeenschap hier. Het maakt indruk op me als ik zie hoe ze dicht bij God leeft en daardoor haar leven volledig in durft te zetten voor anderen. Het daagt mij uit om dat meer te gaan doen.

Only the Pilipines!

2010-05-17T01:09:00.000-07:00

MANILA, maandag 17 mei, 16:00, 35 graden C

'Only the Pilipines' is wat wordt gebruikt voor typisch Filipijnse dingen zoals tegen het verkeer inrijden, hanengevechten, een ei met kuiken erin gekookt, naar de wc zonder wc-papier en nog veel meer dingen! Charlie, onze gastheer, gebruikt dit elke keer als we ons verbazen over iets vreemds. En er is zoveel vreemd..

Afgelopen zaterdag zijn we geland op Manila, de hoofdstad van de Filipijnen na een reis van 14 uur. Daar pikte Charlie ons op - ik ken hem van mijn verblijf in New York 2,5 jaar geleden. Hij nam ons mee naar zijn huis en kerk (in een) midden in een sloppenwijk. Meteen die middag mochten we 150 kinderen ontmoeten die in de kerk waren voor een kinderprogramma. Zoals de gewoonte bij Filipijnse christenen is dat je als gast meteen op het podium wordt gezet en over God mag vertellen. Daar stond ik voor de kinderen - sommige wonen in kleine huizen, anderen op een begraafplaats tussen en in tombes (!) en anderen leven op de straat. Charlie en zijn familie stellen hun kerk, huis en hart open voor deze kinderen die zo'n ander leven hebben dan wij. Afgelopen dagen heeft Charlie ons in contact gebracht met verschillende kinderen en gezinnen uit de buurt. Wat me erg raakt is de liefde en toewijding voor God van deze kinderen, die heel weinig hebben. Vanochtend zijn we in de North-Cemetary geweest en hebben daar een aantal gezinnen ontmoet die daar wonen. Ze verontschuldigden zich voor de rotzooi, maar waren erg blij en enthousiast over onze komst. Ik zal eerlijk zijn: omdat Filipino's zo opkijken tegen het Westen, worden we bijna overal als filmsterren ontvangen. Daarnaast zijn Filipino's erg open, vriendelijk, gastvrij en geinteresseerd. Ik ben nog nooit zo gastvrij behandelt met zo weinig middelen als hier. Echt geweldig!

Onze plannen voor de komende weken beginnen concreter te worden. We willen mee met een kinderkamp om daar te helpen en verder te reizen het 'platte land' in. Ik zou nog zoveel meer willen typen. De volgende keer hoop ik foto's mee te sturen om jullie een betere indruk te geven.

Troubadour

2010-05-05T13:26:00.000-07:00

Het was op een warme zomerdag, terwijl de boeren hun gras aan het maaien waren en de zoete, bedompte geur van gras in de lucht hing, dat er een troubadour het dorpsplein op liep. De slager onderhandelde met een boer over de al dan niet te oude stier en op het bankje keken drie vrouwen toe hoe een aantal kinderen gillend achter een kip aanrenden.
Niemand merkte hem op terwijl hij in het midden van het plein op de grond ging zitten en zijn gitaar begon te stemmen. Ondertussen probeerde hij te bedenken wat hij zou gaan spelen. Juist toen hij zijn eerste akkoord wilde aanslaan, kwam er een jongetje bij hem zitten.
‘Dat is een gitaar, toch? Ik wil ook spelen!’ zei het wijzend naar de gitaar.
De troubadour twijfelde een moment en zag de vragende ogen van het jongetje.
‘Al goed’, mompelde hij en gaf hem voorzichtig zijn gitaar.
‘Waarom heeft u er een gat in gemaakt?’
‘Dan kan het geluid daarin vallen en weer opspringen zodat iedereen het hoort.’
Het jongetje sloeg ietwat hardhandig de snaren aan en hoorde dat de troubadour gelijk had. Het geluid sprong alle kanten op; het handjeklappen stopte, de vrouwen draaiden hun hoofden en de kip kreeg een ruime voorsprong.
‘Komt het horen, komt het horen!’ riep de troubadour die onmiddellijk opstond, ‘een geluid zoals u dat nog nooit hebt gehoord! Komt het horen!’
Verschillende mensen staakten hun bezigheden – het was toch al een gelegen tijd voor een pauze – en dromden zich om de troubadour en het jongetje heen die nog op de grond zat.
‘Ben je er klaar voor?’ fluisterde de troubadour voorovergebogen tegen het jongetje.
Hij knikte.
‘Hooggeëerd publiek, zoals u leeft van het koren wat u zaait, de kippen die u houdt en de koeien die u melkt, zo leef ik van het bespelen van mijn gitaar. Samen maken we vrolijke, treurige, verfrissende, stekelige en strelende geluiden waar mensen graag naar luisteren. Vandaag ben ik hier gekomen om u iets te laten horen wat u nooit van mij gehoord hebt! Het is iets wat u zal opvrolijken, bedroeven, verfrissen, steken en strelen zoals geen enkel ander geluid dat kan.’
Iedereen stond stil en vol spanning te wachten op deze mooie klank.
‘Straampg!’ klonk het nog harder dan de vorige keer. Het jongetje keek blozend naar de troubadour en dan weer naar de enigszins geïrriteerde mensen.
‘Bedankt, beste mensen, voor uw aandacht! Tot een volgende keer.’ Hij maakte een aantal buigingen en bedankte verschillende keren.
De mensen keken elkaar verbaasd aan, besloten zonder overleg deze gebeurtenis te gebruiken als de roddel van de dag en liepen al smiespelend uit elkaar.
‘Ik heb het niet goed gedaan, hè?’ vroeg het jongetje beteuterd aan de troubadour.
‘Dat was prachtig!’ zei hij stralend. ‘Wat jij net hebt gespeeld was het eerste geluid wat ik met deze gitaar maakte. Al mijn liedjes, mijn wereldreizen en mijn leven zijn met dat geluid begonnen.’
‘Ik moet weer gaan,’ zei het jongetje, gaf de gitaar voorzichtig terug en liep weg.
De troubadour pakte zijn spullen in en liep tevreden het dorp uit de open velden in terwijl hij zich verbaasde over die ene mooie klank. Een merel die op de nok van het laatste huis zat, zette nog een lied in terwijl de wind pluisjes meevoerde tot ver boven de daken richting het bos.

Een nieuw avontuur

2010-01-24T14:06:00.000-08:00

Het is meer dan eens door me heen gegaan: ‘Ik zou mijn vrienden en familie meer op de hoogte willen houden van wat ik mee maak.’ Die gedachte heeft me nu in ieder geval weer aan het typen gezet. Door te delen wat ik meemaak, weet ik dat er letterlijk met me ‘mee-geleefd’ wordt en sommigen zullen dat hopelijk ook doen door mee te bidden. Tegelijk hoop ik dat iets laat zien van Diegene waar mijn leven om draait: Jezus Christus.

Afgelopen vrijdag heb ik overlegd met de buurtwerker over kinderwerk in onze wijk. Ik wist al een tijdje dat de kinderwerkster die er tot voor kort was om speelgoed uit te lenen en contact te leggen met de kinderen zou gaan vertrekken. ‘Wat is er geregeld om haar te vervangen?’ was mijn vraag aan hem een week daarvoor toen ik hem belde. Hij had die dag juist te horen gekregen dat er nog niet concreets was geregeld. ‘Wat als ik iets organiseer voor de kinderen? Al is het maar voor één dag in de week?’ reageerde ik op zijn verhaal. Hij zei: ‘stel een plan op en dan kijken we verder’. Daar zat ik dan vrijdag, te praten over kinderen en de noodzaak om voor hen iets te betekenen. Vooral de kinderen die door ‘gedrag of omstandigheden buiten de bood vallen’ om zo maar te zeggen. Hij was enthousiast, maar moest nog gaan navragen of de ruimte die we op het oog hebben beschikbaar is.
Zo’n twee jaar geleden liep ik al met dergelijke ideeën rond. Meerdere keren heb ik erover gebeden, met God overlegt en me afgevraagd of ik er zelf aan toe was. En nu lijkt het zover: het lijkt erop dat Jezus me mee neemt in een nieuw avontuur. Daar Hij is namelijk wel van.

Sinds afgelopen zomer heb ik een nieuw dagboek en daarop de woorden ‘kom, volg Mij, Ik maak..’ daarop gezet. Deze woorden zegt Jezus tot een tweetal vissers. Vandaag nog klinken die woorden door de wereld. Terwijl Hij me uitdaagt om te leven in verbondenheid met een Almachtig God, verzekert Hij me er tegelijkertijd van dat Hij ‘maakt’. Je moest eens weten hoe ik vroeger was: mijn leven draaide om mijzelf en ik was onzeker. Niet dat ik daar nu vanaf ben, integendeel, ik kan nog steeds erg onzeker zijn en heb verschillende tegenstrijdige motieven. 'Kom, volg Mij, Ik maak...' hoor ik Hem geduldig, liefdevol en beslist zeggen. Daarom ben ik op weg gegaan, gegrepen door Gods liefde achter deze Jezus aan naar onbekend gebied. Terwijl ik onderweg ben, kleine stapjes neem, ‘maakt’ Hij me. En wonderlijk genoeg maakt Hij iets moois van dit gewone mensenleven en horen daar de avonturen en de stappen in het onbekende bij. Fantastisch toch?!

Dingen die ik samen met (jo)u aan God wil voorleggen:
- Ben blij met alle zegen: mijn plek in Rotterdam, jongerenwerk, toffe collega’s, liefdevolle vrienden en familie.
- De nieuwe deur die lijkt open te gaan: kinderwerk in de wijk. Ik ben benieuwd naar Uw nieuwe avontuur en vertrouw het aan U toe.
- Help me om in alle drukte en (nieuwe) bezigheden niet het belangrijkste uit oog te verliezen: mijn eenvoudige liefde voor U.

De God van Mozes

2009-10-25T12:59:00.000-07:00

Rotterdam. Het is zondagavond, iets voor 22:00 en ik loop van de Metro naar The Mall. Ik heb me voorgenomen om nog snel een aantal jongeren te smsen voordat we naar Walibi gaan. Ik haal de deur van het slot en ga in de stilteruimte (zie foto) zitten. Ik heb het weekend lekker uitgerust en alles is klaar voor morgen. Met God bespreek ik de dag en vertel Hem wat er in me omgaat.

Ineens herinner ik me dat ik een van de chauffeurs, een trouwe vrijwilliger, nog wilde bellen. Als ik hem vraag of hij er klaar voor is, vraagt hij: 'Heb je mijn sms niet gehad?' Ownee, denk ik, dat betekent... Hij zou een van de vier volle 9-persoons busjes besturen en morgen vertrekken we.

Toen Mozes - zo'n 3500 jaar geleden - de opdracht kreeg van God om de farao van Egypte te zeggen dat hij het volk Israel moest laten gaan, had Mozes waarschijnlijk niet zoveel weerstand verwacht. Na het eerste bezoek aan de farao wat de situatie van het volk alleen maar erger maakte, vuurt hij zijn vragen op God af. Waarom? Hoe zit dat? Maar de God van Mozes kende het hart van de farao en de weerstand die er zou komen; Hij wist het al lang en Hij laat het gebeuren. Maar met een vaderlijke tactiek gebruikt de God van Mozes deze tegenstand om iets moois te bewerken. God is betrouwbaar.

Terug naar Rotterdam. Mijn tweede gedachte was: 'Ik ben hier niet voor niets naar toe gegaan om met God te praten, Hij wist al lang dat dit zou gebeuren. Hij geeft me de mogelijkheid om te laten zien dat Hij betrouwbaar is. Laat ik mijn geloof in Zijn betrouwbaarheid testen.' Ik ging opzoek naar die persoon die de volgende dag vrij had, een rijbewijs had en bereid was mee te gaan. Ik belde de een na de ander; sommigen dachten mee, anderen lagen al op bed. Het werd steeds later. Uiteindelijk belde ik een van de laatste strohalmen. Het was een jongen die ik drie jaar niet gezien had tot een week terug. We hebben toen na een goed gesprek telefoonnummers uitgewisseld en beloofden elkaar dat we af zouden spreken.

Ik vroeg hem of hij morgen iets te doen had: 'uh, nee..' antwoordde hij. En of hij een rijbewijs had: 'uh, ja.. hoezo?' Ik vroeg meteen of hij mee wilde naar Walibi en vuurde daarna nog een salvo vragen op hem af. Hij was beduusd en enthousiast tegelijk: 'Ho, wacht, niet te snel! Wat moet ik doen en waar moet ik zijn?'

De volgende ochtend stonden 25 tieners al rond half acht voor mijn deur. Uiteindelijk hadden we alle vier de busjes vol! Iedereen heeft zich goed vermaakt en om 21:30 was ik moe en voldaan terug in Rotterdam. Wat een dag... en wat een God, die God van Mozes.

Ver-antwoorden

2009-09-06T12:37:00.001-07:00

Het is een vrijdagmiddag, buiten hoor ik geluiden van spelende kinderen. Het warme weer maakt dat de straten gevuld zijn met mensen en gezelligheid. De Millinxbuurt is nu al bijna anderhalf jaar mijn thuis. Hoewel ik soms verlang naar stilte en natuur, zou ik deze stad niet willen ruilen voor het dorp.

Het jongerenwerk in The Mall gaat mij steeds beter af. Nu ik klaar ben met afstuderen kan ik mij hier ook volledig op richten. Het is nu al meer dan een maand geleden dat mijn collega is vertrokken en ik samen met het team verantwoordelijkheid draag voor het jongerencentrum. Ik merk dat wanneer ik verantwoordelijkheid draag ik meer blijk te kunnen dan ik dacht. De hoop dat ik mijn vaders leidinggevende capaciteiten heb geërfd was terecht. Wellicht werkt het voor meer mensen zo dat wanneer ze verantwoordelijkheid krijgen voor iets of iemand, ze zich meer gaan inzetten. Verantwoordelijkheid brengt een bepaalde ernst met zich mee: ‘Als het op mij aankomt dan …’ In mijn eigen leven zie ik een groeiproces als het gaat om verantwoordelijkheid. Duidelijk ervaar ik hierin God die mij mild en toch vastberaden steeds een stapje verder meeneemt. Stappen die mij soms te ver of groot leken, maar achteraf eigenlijk best logisch en goed bleken te zijn.

Even terug naar het jongerenwerk. Het is belangrijk jongeren verantwoordelijkheid te geven zodat ze kunnen leren, ontdekken, vallen, opstaan en zich ontwikkelen. Ik heb gemerkt dat ik ze soms teveel verantwoordelijkheid kan geven of dat ze er niet precies mee omgaan zoals ik graag had gezien. Toch wil ik dat ze juist hierdoor groeien en blijf ik mogelijkheden zoeken waar ik hen verantwoordelijkheid kan geven. Dat betekent niet teveel, maar toch wel risico’s willen nemen met een vangnet. Zou God niet veel meer geduld hebben met ons in het proces van leren, vallen en opstaan? Zou het dat Hij ons verantwoordelijkheden geeft – zoals het opvoeden van kinderen, werk, omgaan met onze naasten, problemen – om te kijken hoe we ermee omgaan?
Volgens mij is de verantwoordelijkheid niet een doel op zichzelf. Het groeiproces waar ik het hierboven over had, leidt in mijn geval tot afhankelijkheid omdat ik er eigenlijk niet goed mee om kan gaan. Daarmee bedoel ik dat ik merk hoe onvolmaakt mijn leiding geven is door angsten, verkeerde motieven en gebrekkig inzicht. Dus hoe meer verantwoordelijkheid, hoe meer afhankelijkheid en hoe meer afhankelijkheid, hoe meer verbondenheid. Zo leidt verantwoordelijkheid tot relatie. Snap je? :)

Over Leven

2009-07-17T03:48:00.001-07:00

Wat heb ik heerlijk geslapen vannacht! En ik zal vertellen hoe dat kwam.

Woensdagochtend 15 juli om 06:00 gaat de wekker. Moeizaam kom ik mijn bed uit, want ik loop al een paar weken rond met een paar uurtjes slaap tekort. Douchen, aankleden, eten en om 06:40 de deur uit. Normaal rond die tijd is de straat uitgestorven, maar nu zie ik drie busjes, zo’n 8 actieve tieners en een paar collega’s en vrijwilligers die in de weer zijn. Het schiet door me heen: ‘eindelijk is het zo ver, we gaan op survival!’

Er is veel tijd gaan zitten in de voorbereiding en heb zelf de verantwoordelijkheid daarvoor gedragen. Het woog soms zwaar op mij: ‘Gaat het wel goed? Heb ik aan alles gedacht? Komen er genoeg jongeren?’ Ik merk dat ik me snel zorgen maak, maar heb het ook willen zien als een leerproces. Hoe meer ervaring ik heb met verantwoordelijkheid, hoe meer ik merk dat onnodig zorgen maken geen zin heeft.

Om 07:10 zit iedereen in de busjes: tien jongeren van jongerencentrum The Mall en zes begeleiders. We gaan naar de Belgische Ardennen, naar het land van de enge beestjes, grote bossen en onbekend eten. Eenmaal aangekomen instaleren we onszelf in de vier blokhutten waar we in slapen en beginnen met een wandeling door de bossen. Een van de jongens neemt de kaart en benoemt een andere als ‘tweede kaartlezer’. Samen geven ze enthousiast leiding aan de groep. We lopen langs steile hellingen, dichte bossen en kabbelende beekjes waar we dwars doorheen lopen. Pas half zes zijn we terug en kunnen we direct aanschuiven: friet met een hamburger. Het valt mee met het vreemde eten. Het avondprogramma gaat over het thema V.I.P. Wie is jouw voorbeeld? Wat betekent dat voor jouw toekomst? We doen een sketch, laten jongeren hun eigen V.I.P. kiezen en praten over hun toekomst. Ik geniet erg van het praten en bedenk me hoe belangrijk het is voor hen.

Van tevoren hebben we als begeleiders gepraat over een thema en het zoeken van diepgang. We wilden de jongeren iets meegeven. Ik zelf zoek ook constant naar diepgang door gedrag bespreekbaar te maken en ze aan het denken te zetten. Mijn droom is om met een aantal jongeren, al zijn het er maar twee of drie, samen de Bijbel te lezen en te praten over God en ons leven. Zo bouwen we aan een stevig fundament voor hun leven. Toen aan één van de jongens werd gevraagd of hij een doel had in zijn leven zei hij: ‘weet ik veel?!’

De tweede dag is een sportieve dag. Eerst een lang stuk mountainbiken en vervolgens tokkelen. Voor sommigen is het zwaar, omdat ze niet veel conditie hebben. Bovenaan de tokkelbaan op 68 meter hoogte wordt het soms ook teveel. De spanning en de druk maakt dat sommigen huilen, maar door aanmoediging van de instructeurs, de jongeren en de begeleiders, gaat iedereen naar beneden! Er zijn heel wat grenzen verlegd die dag. Op de terugweg een twee bussen vol slapende tieners. Het avontuur was zo weer voorbij.

Ik lag om 23:30 in bed en viel als een blok in slaap. Alle spanning viel van me af en ik had een heerlijk voldaan gevoel. Verantwoordelijkheid dragen betekent ook extra genieten van de resultaten en de mensen. Alles ging boven verwachting goed; het zorgen maken was nergens voor nodig. Ik merk dat God me steeds een stapje verder neemt in het dragen van verantwoordelijkheid. Niet teveel en niet te weinig, veilig genoeg maar niet comfortabel. Hij is een goede en geduldige Vader die mij de juiste weg leert gaan. Dus ik ga in vertrouwen weer op weg naar het volgende leerproces!

P.S. Youth for Christ is de organisatie die dit werk hierboven mogelijk maakt. Ze is een organisatie die bestaat uit mensen met een groot hart voor God en jongeren. Net als veel andere organisaties voelt ze de gevolgen van de kredietcrisis. Ze is daarom opzoek naar financiële steun. Mochten jullie geïnteresseerd zijn om te geven, kijk dan op https://www.yfc.nl/geefmee.html voor meer informatie.

Arme rijken en rijke armen

2009-06-07T14:33:00.001-07:00

Stad: Rotterdam
Duur: 48 uur
Kilometers: 43 km
Slaapplaatsen: 2
Eetplekken: 3
Mensen ontmoet: 12

Lijst van gevonden en gegeven voorwerpen:
• 2x warme maaltijd
• Onaangebroken pakje drinken
• Aangebroken Snickers
• 2x Tosti
• Bamboe stok
• Plastic zakken
• Aansteker
• Dikke rol tape
• 3 pennen
• 1 petfles + 3 bierflesjes = 55ct.
• 55ct = 2x cream crackers AH
• 10ct. Gevonden
• 2x 0,5L Flesjes voor water
• Een heel brood
• Appelmoes
• 4x Optimel
• 3 pakjes vleeswaren
• Deken
• Een sinaasappel, appel
• Thee + suiker

Hier volgt het verslag van twee vrienden op een verre reis, dicht bij huis.

Vrijdag 5 mei 15:00
Samen zitten we thuis aan tafel te eten en bespreken de komende twee dagen. We nemen niets mee, geen geld, mobiel of paspoort (wat later niet handig bleek); alleen een bijbeltje. Nadat de deur achter ons dicht valt, worden we ons er steeds meer van bewust dat we afhankelijk zijn van anderen. Onze eerste prioriteit: onderdak voor vannacht. We ontmoeten bij toeval Monica, een erg spontaan en vriendelijk ‘Zwiebertje’. Ze neemt ons mee naar een buurthuis om te eten en later naar ‘NAS’ waar bussen vertrekken met dak- en thuislozen. Daar worden we geweigerd, omdat we te eerlijk waren. Het gevoel afgewezen te worden en geen plek te hebben om ergens naartoe te gaan is klote. Een mededakloze hoorde het en vertelt ons waar we naar toe kunnen. We vinden de plek, sluipen er in en slapen op het harde hout onder plastic. De muziek daar dreunt tot 06:00, het harde hout went niet en de wind is koud. Maar het is beter en veiliger dan niets.

Zaterdag 6 mei 06:45
Na de onrustige en erg koude nacht vertrekken we vol zorgen om wat te eten. We hadden als enig eetbaars een paar gekregen snoepjes bij ons. Na uren en kilometers hongerig door park en straat geslenterd te hebben, is onze buit een pakje drinken en 55 eurocent aan statiegeld. Daar kopen we die middag 2 pakjes crackers voor. Het stelde ons gerust nu wat te eten te hebben, en we keken vanaf een vlonder naar de vogels van de stad. Rond etenstijd gingen we op naar het warme eten. Eerst hebben we bij st. De ontmoeting gedoucht en een tosti gegeten. Later bij de zusters van moeder Theresa om warm te eten. Daar ontmoette we andere “daklozen” en een inmiddels bekende van ons, Monica. Het was raar om zogenoemd te profiteren van hulporganisaties. Het gevoel om het zelf te willen verdienen komt gauw in ons op. ’s Avonds vertrekken we naar een nieuwe slaapplaats, een bouwput. We sleepten wat isolatiematten en onze gevonden deken naar een kamer, baden samen en sliepen in.

Zondag 7 mei 07:00
De zon wordt steeds feller en wekt ons. Deze nacht beviel ons een stuk beter. Na een ontbijt, wat we meekregen van de ‘zusters’, gaan we op weg naar een kerk. We belandden in een katholieke kerk waar toevallig die dag communie wordt gedaan. We voelen ons tussen al die nette mensen een beetje vreemd. Nog een tijdje liepen we buiten rond op Zuid en keerden terug naar huis. Geen dakloze meer.

21:30
We zijn nu terug en zitten gapend achter de computer. Onze oerinstincten, zoals het zoeken naar eten, drinken, een wc en onderdak, zijn als vanzelf opgelost. Het normale leven komt weer op ons af: afspraken, mensen bellen, wat eten en drinken pakken, douchen en naar bed. Er is een groot contrast tussen het thuisloos leven en het leven met een thuis. We hebben een heel klein beetje kunnen proeven van het opzoek zijn naar de eerste levensbehoeften als mens, het gevoel van afwijzing en het leven zonder thuis.

Maandag 8 juni 11:00
Vanochtend zat ik (Timo) in mijn comfortabele stoel na te denken over het afgelopen weekend en kon er niet uitkomen wat me nu precies daarover bezig hield van binnen. Iets in mij was onrustig. Misschien was het omdat de ervaring van twee dagen eigenlijk te kort is en we nog te weinig hebben gezien en ervaren om iets fundamenteels te leren of te zeggen. Ik las een stuk uit het boek Under the overpass van Mike Yankoski, die samen met een vriend ervoor koos vijf maanden te zwerven. Wanneer hij hierop terugkijkt schrijft hij:
'What if following Him (God) is hard? What if along the way He asks you to accomplish difficult tasks or to overcome intimidating obstacles? What if it requires more of you than you have to give? Listen, that's the way it's supposed to be. Those places of need are where you and I discover ourselves, our faith, and-best of all-our God. It's there, in our weakness, that He shows Himself true, faithfull, powerful, gracious, and loving.' (pag. 220)
Dit bood me wat inzicht in de afgelopen twee dagen. Het heeft ons iets geleerd over het afhankelijk leven. Maar wat is dan de link naar ons dagelijks leven waar we niet hoeven te zoeken naar brood, water, wc's en onderdak? Is het dan nog wel nodig om afhankelijk te zijn? Armoede biedt de rijkdom afhankelijk te zijn om zo te ontdekken dat we worden opgevangen en gedragen. Rijkdom is armoedig, omdat het de illusie wekt onafhankelijk van God en mensen te kunnen zijn. Het zijn zo even wat gedachten over afhankelijkheid waarbij ik tegelijk het idee heb dat ik er nog weinig van begrijp. Als laatste schoot mij een bijbeltekst te binnen.

'Vertrouw op de Here met heel uw hart en steun niet op eigen inzicht. Ken Hem in al uw wegen, dan zal Hij uw paden recht maken.' (Spreuken 3:5,6)

God verlangt mijn hart en vertrouwen: Hem te kennen (lief te hebben, te betrekken) in al mijn wegen. Daarom leidt hij me naar plaatsen en situaties waar ik mijn armoede en gebreken ontdek. Want juist daar leer ik Hem kennen en dat Hij mijn paden recht maakt. Dat betekent dat ik mijn weg na dit weekend vervolg in het leren afhankelijk te leven van Hem. In dit dagelijks leven betekent het volgens mij Hem alles toe te vertrouwen. Zou dat het ware liefhebben van God zijn, wanneer we onszelf kwetsbaar en afhankelijk geven?

Martijn en Timo

Ps. Bedankt voor jullie donaties! We hebben bijna € 300,- opgehaald.

Geslaagd?!

2009-05-28T03:33:00.000-07:00

Afgelopen dinsdag 26 mei heb ik mijn studie GPW afgerond. Het was een spannende dag. Om 14:00 heb ik een presentatie gegeven van mijn onderzoeksproject over 'Relationeel Kinderwerk in de gemeente Thugz Church'. Naast de opdrachtgever en afstudeercoach, waren er geïnteresseerden en vrienden aanwezig. Na de presentatie een hoop vragen en opmerkingen die op zichzelf vaak weer tot een heel nieuw onderzoek zouden kunnen leiden. Vervolgens bogen opdrachtgever en afstudeercoach zich in een andere ruimte over het project en kwamen tot een beoordeling. Ik werd er bij geroepen en we praatten over het onderzoek, het resultaat, de beoordeling en mijn studie. Aan het einde baden we en is voor mij de opleiding Godsdienst Pastoraal Werk officieel afgerond. Ik was blij en tegelijk beduusd. Dit was het dan, een opleiding afgerond. Het einde is de bekroning en beloning op alle tijd en werk die het me heeft gekost om zo ver te komen.
De vraag die me in het laatste gesprek werd gesteld, en die mij altijd wel heeft bezig gehouden, is wat de opleiding GPW heeft betekent voor mij. Het is de basis geworden van mijn roeping. In de woorden Godsdienst Pastoraal Werk zit het woord 'pastor' wat uit het Grieks komt en 'herder' betekent. Een herder die zorgt voor zijn schapen door ze te leiden naar goed gras, een veilig thuis en naar ze om te zien. Een goede herder gaat voor zijn schapen uit, een slechte herder jaagt zijn schapen op. In de Bijbel wordt meerdere keren het beeld van een herder gebruikt om te vertellen wie God is en wie wij als mensen zijn. In dat beeld zit erg veel diepgang; het laat onder meer zien dat het leven van een mens ten diepste een afhankelijk leven is. En dat door deze afhankelijkheid, als ze niet wordt ontkent maar juist wordt erkent, we Gods ontferming en leiding zullen leren kennen.

Op een of andere manier is dit beeld van een herder ook terecht gekomen in de titel van mijn studie en de basis van mijn roeping. Kan dat wel: een schaap dat een schaap leidt? Het idee daarvan maakt me snel onzeker, maar misschien dat ik juist daardoor weer terugkom bij de basis van het leven: afhankelijkheid. Voor de wereld, om het zo maar te noemen, is een basishouding van afhankelijkheid een dwaasheid, want zelfverwezenlijking en zelfstandigheid zijn juist grote waarden. Maar het leven met God roept ons volgens mij juist op tot afhankelijkheid en zelfverloochening. Ik ben er zelf nog lang niet uit wat die beiden precies betekenen en wat dat betekent voor mijn leven. Maar ik heb zo'n vermoeden dat door te leven ik er vanzelf steeds meer achter kom. En wanneer ik daar dichter bij kom, is het leven pas echt geslaagd.

Discipline

2009-04-17T07:58:00.000-07:00

Over Discipline.

Het is vrijdag 17 april. Ik heb nog 12 dagen om mijn scriptie af te ronden en in te leveren. Het is ongeveer vier weken geleden dat ik heb besloten om met de ronde van half juni af te gaan studeren.

Ik besteed, naast mijn twee banen van 20 en 3 uur per week, al mijn tijd aan mijn scriptie. Dat betekent vele uren achter mijn computer zitten en typen. Het betekent zoveel mogelijk leuke en sociale activiteiten afzeggen en vermijden. Het betekent er even helemaal doorheen zitten en totaal geen zin hebben. Na drie uur achter de computer betekent het voor me uit staren, ongeveer drie zinnen schrijven en twee schrappen. Discipline is dus dat je ontberingen doormaakt en je behoeften uitstelt, om iets wat in de toekomst ligt.

Lukt dat dan? Ik heb nog 12 dagen, er is nog een kans! Ik moet nog veel typen, nog vele uren achter dit beeldscherm zitten. Waarschijnlijk ga ik nog een keer erg gefrustreerd raken en zal ik op sommige ochtenden 'gestressed' wakker worden. Ook zal ik onverstandige keuzes maken die me tijd en energie zullen kosten die ik nu juist nodig had. Maar ik ben er bijna! Nog 12 dagen en het is klaar.

Trouwens, wat mij erg helpt is een weddenschap met mijn vader. Als ik klaar kom met mijn scriptie neemt hij mij mee uit eten. Als ik niet klaar kom dan zal ik mijn ouders mee uit eten nemen. Een dure grap.

Wat ik trouwens heb ontdekt is dat discipline niet altijd betekent dat je alsmaar door moet gaan. Discipline betekent soms ook los laten waar je zo voor gaat om op krachten te komen. Wanneer je dan weer op krachten bent, kun je verder gaan. Het is vreemd, want het voelt tegenstrijdig op dat moment. Maar juist door weer een stapje terug te doen, kun je daarna weer grotere stappen vooruit doen als je dat stapje terug niet had gedaan.

Discipline. Discipline komt van het Latijnse 'disciplina' wat lesgeven of leren betekent. Het woord discipel, ook wel als leerling vertaald, komt ook daar vandaan. Discipline hoeft dus niet zozeer te betekenen jezelf in de hand houden of onder de duim, zoals het misschien lijkt te klinken. Maar vanuit de oorspronkelijke betekenis is het aandachtig zijn, leren, jezelf richten op dat wat belangrijk is. Wat zou dan deze tekst beteken?

"Ga dus op weg en maak alle volken tot mijn leerlingen, door hen te dopen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest"

(Matteüs 28:19)

Brief

2009-03-07T14:40:00.000-08:00

[mocht je geen 50 inch beeldscherm hebben, klik dan op de afbeelding om de brief te kunnen lezen.]

Rendy

2009-01-13T15:06:00.000-08:00

Iets meer dan een jaar geleden, toen ik in New York was, kwam ik op dezelfde dag twee keer in aanraking met de Ark gemeenschap. ‘s Middags door het lezen van het boek Adam van Henri Nouwen waarin hij zijn relatie met een meervoudig gehandicapte man beschrijft en betekenis geeft. En ’s avonds zat er een folder van de Ark gemeenschap in mijn voor-elke-dag-wat-boek die ik van mijn toenmalige vriendin had meegekregen. Ik weet nog dat ik het niet als toevallig wilde aanvaarden en met enthousiasme aan mijn vrienden vertelde wat mij overkomen was.

Dinsdag ben ik met de trein naar de Ark gemeenschap in Gouda gereisd samen met Kathrin, een Duitse studente uit Rotterdam. Voordat ik beschrijf hoe dit was, eerst een korte beschrijving van de Ark gemeenschap. L’Arche (zoals het onvertaald heet) ontstond in Frankrijk 1964 toen de oprichter Jean Venier een gemeenschap stichtte met twee gehandicapte mannen. Ten opzichte van de gevestigde hulpverlening is zijn concept typerend doordat de relaties tussen mensen met en zonder een verstandelijke handicap de basis vormen en daarnaast de wederkerigheid binnen deze relaties. Verstandelijk gehandicapten, zowel enkel- als meervoudig, zijn de kernbewoners van iedere gemeenschap. Ze heten kernbewoners omdat zij de meest stabiele factor zijn en de gemeenschap door hen mogelijk wordt gemaakt. Daar omheen staan assistenten en vrijwilligers die zowel binnen als buiten de gemeenschap kunnen wonen. Wereldwijd zijn er inmiddels zo’n 135 gemeenschappen, verdeeld over alle continenten. Sinds 1995 is er een Ark gemeenschap opgericht in Nederland, en wel in Gouda.
We kwamen daar aan het einde van de middag aan. Ik werd ontvangen in de huiskamer waar de kernbewoners, assistenten en vrijwilligers koffie en thee aan het drinken waren. Terwijl er thee voor me werd ingeschonken, maakte ik kennis met Willie, Walter, Esther en Rendy. Willie is een gezellige kletser en maakt het haar luisteraar makkelijk de draad te verliezen doordat ze steeds namen vergeet, terwijl ze toch het liefst over mensen praat. Toen Esther naast me kwam zitten, pakte ze mijn arm en sloeg die om haar heen waarna ze een poging deed me een zoen te geven. Jammer genoeg voor haar werd ze teruggefloten door een assistent die het toch wat te snel vond gaan. Walter was een kwartier voor het eten als een ervaren hardloper door de kamer aan het rennen van enthousiasme. Of het nou door het enthousiasme was, door het rennen of beide; hij at zijn overvolle bord met gemak op.
Wat wel het meeste indruk op mij maakte was het avondgebed. Na het eten en opruimen gingen we in de zithoek zitten en werd de kaars op de tafel aangestoken. De lamp ging uit, iedereen werd stil en op de achtergrond draaide de cd-speler een Taizelied. In de stilte bemerkte ik pas hoe kritisch ik eigenlijk was. De assistenten leken mij soms bot en ongeïnteresseerd naar de kernbewoners. En de eenvoudige viering sloot naar mijn idee niet goed op hen aan. Ik schrok van mijn eigen kritische houding en wilde net doen alsof die er niet meer was. Tijdens het laatste gedeelte van de viering mocht iedereen een gebed uitspreken en Rendy, een kernbewoner, deed dit ook. Ietwat verlegen vertelde hij aan God met zijn zachte en lage stem in korte zinnen met lange pauzes welke dingen hij allemaal had gedaan vandaag. ‘Ik vond het leuk … dat ik enveloppen heb gemaakt … En het was leuk dat Timo en … Kathrin hier kwamen eten.’ Zo vertelde hij zo’n tien minuten lang welke dingen allemaal leuk of niet leuk waren aan vandaag. Ik realiseerde me hoe snel ik beheerst kan worden door het tegenovergestelde van wat ik zag in hem. Beheerst door het verlangen alsmaar verbetering te zoeken en mijzelf te willen bewijzen. Wat blijft daar nog van over als ik, net als Rendy, in eerste instantie genoegen neem met wat er al is? Ongeacht mijn schijnbaar verkregen positie en prestaties en zelfs ongeacht mijn aandeel in de relatie met een Almachtig God, ben ik geliefd.

‘Wij hebben lief omdat God ons het eerst heeft liefgehad.’
(1 Johannes 4:19)

In mijn kritische houding naar anderen toe verschuilt zich een kritische houding naar mijzelf. Wanneer ik terug kom bij de eerste Liefde, besef ik weer dat alles daar begon en steeds opnieuw weer begint. Mijn bidden, mijn liefhebben, mijn dromen en mijn werken. ‘Al had ik alles, maar had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.’

Om mee te beginnen

2009-01-02T21:12:00.000-08:00

Een paar weken geleden kwam in mij weer eens het idee op om een blog te gaan schrijven. Dit is al vaker gebeurd, maar ik wilde er steeds niet aan beginnen omdat het tijd kost en ik er de zin niet van inzag mijn persoonlijke ervaringen en gedachten toe te vertrouwen aan deze open ruimte. Hoewel ik ervan houdt om te schrijven in mijn dagboek en zo mijn gedachten en gevoelens te ordenen, is het toch iets heel anders om te schrijven voor anderen. Dit is juist mijn motivatie geworden om hier zo nu en dan iets te verwoorden van mijn leven. Schrijven is toch een kunst. Hoe komen mijn woorden over op mijn lezer? Maar niet alleen het schrijven zelf is een kunst. Kan ik met woorden mijn leven inzichtelijk maken? Je zou het ook zo kunnen vragen: Ben ik zelf leesbaar? Kun jij me verstaan? Dit zou ik graag hier willen leren, omdat ik denk dat dit delen, geven kan worden.

‘Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden’ (Joh 15:13)

Ik ben hier nog mijlenver van verwijderd. Mijn leven delen is vaak nog een manier van aandacht vragen of bevestiging zoeken. En daar waar ik kwetsbaar ben en het misschien wel veel herkenning door openheid kan bieden, durf ik het niet te delen. Misschien dat Jezus het daarom ook over een mosterdzaadje en lelies had en over een lamp die beslist niet onder de korenmaat gezet moest worden. Tenslotte ben ik benieuwd naar jullie reacties, ervaringen en inzichten ook al zijn ze misschien heel anders dan de mijne.