MANILA, maandag 17 mei, 16:00, 35 graden C
'Only the Pilipines' is wat wordt gebruikt voor typisch Filipijnse dingen zoals tegen het verkeer inrijden, hanengevechten, een ei met kuiken erin gekookt, naar de wc zonder wc-papier en nog veel meer dingen! Charlie, onze gastheer, gebruikt dit elke keer als we ons verbazen over iets vreemds. En er is zoveel vreemd..
Afgelopen zaterdag zijn we geland op Manila, de hoofdstad van de Filipijnen na een reis van 14 uur. Daar pikte Charlie ons op - ik ken hem van mijn verblijf in New York 2,5 jaar geleden. Hij nam ons mee naar zijn huis en kerk (in een) midden in een sloppenwijk. Meteen die middag mochten we 150 kinderen ontmoeten die in de kerk waren voor een kinderprogramma. Zoals de gewoonte bij Filipijnse christenen is dat je als gast meteen op het podium wordt gezet en over God mag vertellen. Daar stond ik voor de kinderen - sommige wonen in kleine huizen, anderen op een begraafplaats tussen en in tombes (!) en anderen leven op de straat. Charlie en zijn familie stellen hun kerk, huis en hart open voor deze kinderen die zo'n ander leven hebben dan wij. Afgelopen dagen heeft Charlie ons in contact gebracht met verschillende kinderen en gezinnen uit de buurt. Wat me erg raakt is de liefde en toewijding voor God van deze kinderen, die heel weinig hebben. Vanochtend zijn we in de North-Cemetary geweest en hebben daar een aantal gezinnen ontmoet die daar wonen. Ze verontschuldigden zich voor de rotzooi, maar waren erg blij en enthousiast over onze komst. Ik zal eerlijk zijn: omdat Filipino's zo opkijken tegen het Westen, worden we bijna overal als filmsterren ontvangen. Daarnaast zijn Filipino's erg open, vriendelijk, gastvrij en geinteresseerd. Ik ben nog nooit zo gastvrij behandelt met zo weinig middelen als hier. Echt geweldig!
Onze plannen voor de komende weken beginnen concreter te worden. We willen mee met een kinderkamp om daar te helpen en verder te reizen het 'platte land' in. Ik zou nog zoveel meer willen typen. De volgende keer hoop ik foto's mee te sturen om jullie een betere indruk te geven.
'Only the Pilipines' is wat wordt gebruikt voor typisch Filipijnse dingen zoals tegen het verkeer inrijden, hanengevechten, een ei met kuiken erin gekookt, naar de wc zonder wc-papier en nog veel meer dingen! Charlie, onze gastheer, gebruikt dit elke keer als we ons verbazen over iets vreemds. En er is zoveel vreemd..
Afgelopen zaterdag zijn we geland op Manila, de hoofdstad van de Filipijnen na een reis van 14 uur. Daar pikte Charlie ons op - ik ken hem van mijn verblijf in New York 2,5 jaar geleden. Hij nam ons mee naar zijn huis en kerk (in een) midden in een sloppenwijk. Meteen die middag mochten we 150 kinderen ontmoeten die in de kerk waren voor een kinderprogramma. Zoals de gewoonte bij Filipijnse christenen is dat je als gast meteen op het podium wordt gezet en over God mag vertellen. Daar stond ik voor de kinderen - sommige wonen in kleine huizen, anderen op een begraafplaats tussen en in tombes (!) en anderen leven op de straat. Charlie en zijn familie stellen hun kerk, huis en hart open voor deze kinderen die zo'n ander leven hebben dan wij. Afgelopen dagen heeft Charlie ons in contact gebracht met verschillende kinderen en gezinnen uit de buurt. Wat me erg raakt is de liefde en toewijding voor God van deze kinderen, die heel weinig hebben. Vanochtend zijn we in de North-Cemetary geweest en hebben daar een aantal gezinnen ontmoet die daar wonen. Ze verontschuldigden zich voor de rotzooi, maar waren erg blij en enthousiast over onze komst. Ik zal eerlijk zijn: omdat Filipino's zo opkijken tegen het Westen, worden we bijna overal als filmsterren ontvangen. Daarnaast zijn Filipino's erg open, vriendelijk, gastvrij en geinteresseerd. Ik ben nog nooit zo gastvrij behandelt met zo weinig middelen als hier. Echt geweldig!
Onze plannen voor de komende weken beginnen concreter te worden. We willen mee met een kinderkamp om daar te helpen en verder te reizen het 'platte land' in. Ik zou nog zoveel meer willen typen. De volgende keer hoop ik foto's mee te sturen om jullie een betere indruk te geven.
Mooie eerste overweldigende ervaringen! Dat er nog veel mogen volgen!
BeantwoordenVerwijderenGroetjes uit een 20 graden kouder Nerderland.
Miranda
Hi Timo,
BeantwoordenVerwijderenJouw leven altijd avontuurlijk.
Was jij het niet die sprak over 'De God van Mozes'
Ik neem een voorbeeld aan je avonturen. Het geluk zoeken in kleine dingen en vervolgens gezegend worden met geopende hemelvensters.
Marjolein
We horen net dat er een brand woed(de) in een sloppenwijk in Manilla. Heb je er iets van meegekregen? Are you ok?
BeantwoordenVerwijderengrt Samir en Miranda
Pas goed op jezelf daar in dat verre land!
BeantwoordenVerwijderenIs het een beetje zoals je je had voorgesteld?
oma
Lieve Timo!
BeantwoordenVerwijderenWat heb je het toch weer mooi weten te verwoorden.. fijn om toch een beetje te weten wat je daar meemaakt. Het klinkt wel als heel veel heftige en indrukwekkende ervaringen, die je weer even flink stil zetten bij (de basis van) het leven.. Wel mooi dat de positieve dingen (liefde voor de kinderen) juist ook opvallen, dat geeft hoop in dat soort hopeloze situaties! En superleerzaam natuurlijk!
Ik kijk uit naar je volgende verhaal met foto's! Stiekem ben ik wel een beetje jaloers hoor! (al helemaal nu de tentamens weer voor de deur staan :s) Maar ik mag niet klagen, dat weet ik ;)
Liefs , je zus uit het verre noorden
Hoi Timo,
BeantwoordenVerwijderenWat geweldig hoe je beschrijft wat je daar meemaakt. Het zal vast een hoop met je doen.
Kinderen daar kunnen we van leren. Kinderlijk geloof en kinderlijk vertrouwen. Hier (in het westen) met zoveel rijkdom is dat vaak zo lastig. Laten we maar veel naar de kids blijven kijken.
Fijne tijd verder en ik ben benieuwd naar je (verdere) verhalen.
Groetjes, Francien